Sepak takraw, czyli jak grać w siatkówkę nogami

siatkówka nogami
Udostępnij
  •  
  •  
  •  

Pomyślicie sobie skąd w ogóle znalazłem taki sport i czy ta nazwa, aby na pewno nie jest zmyślona. Historia jest krótka. Troszkę cichy i małomówny Indonezyjczyk, który ze mną studiował, podczas jednego ze spotkań oglądał filmiki tego sportu na telefonie komórkowym. Zapytał się czy znam ten sport, odpowiedziałem że nie mam pojęcia co to, a gdy pierwszy raz zobaczyłem krótkie nagranie byłem zdumiony i zachwycony zawodnikami, którzy wykonując salto w powietrzu, zbijali piłkę na pole gry przeciwnika. Zresztą sami zobaczcie.

Robi wrażenie? Część osób mogła słyszeć o tej dyscyplinie, ponieważ jak się okazało, najważniejsze mecze Sepak takraw można było zobaczyć w telewizji Eurosport. Dla chętnych polecam liczne filmiki najlepszych zagrań w sieci.

Co przykuło moją szczególną uwagę to poziom wytrenowania zawodników. Ich ponadprzeciętna koordynacja i sprawność fizyczna, które mieszają się w tym sporcie z taktyką gry zespołowej przypominającą siatkówkę.

Coś więcej o samej grze.

Sepak takraw („kopnięcie plecionej piłki”) to sport pochodzący z południowo-wschodniej Azji. Najbardziej popularny jest w Malezji oraz Indonezji, a w Tajlandii stał się jednym ze sportów narodowych. Aby znaleźć nazwę tego sportu wpisywałem w wyszukiwarce hasła „foot badminton” oraz „foot volleyball”, ponieważ pole do gry przypomina boisko do badmintona, natomiast zasady podobne są do tych znanych Nam w siatkówce. Z tą różnicą, że zarówno serwis jak i cała rozgrywka odbywa się przy pomocy nóg. Sport ma również odmianę plażową.

Zespół składa się z 3 grających na polu zawodników. Gra odbywa się do 2 wygranych setów, a zwycięstwo w secie ma miejsce, gdy jedna z drużyn zdobędzie 21 punktów. Reszta reguł podobna jak w siatkówce za wyjątkiem możliwości użycia rąk oraz serwisem, który wykonuje się na przemian co 3 punkty.

Piłka pleciona jest z pnącz rattanu (palma występująca w południowo-wschodzniej Azji) i ma średnicę 42-44 cm dla mężczyzn oraz 43-45 dla kobiet. To trochę mniej niż piłka do szczypiorniaka. Siatka zawieszona jest na wysokości 1,55 m, czyli 3 cm wyżej niż w badmintonie, a wymiary boiska to 13,4×6,1 m, czyli identyczne jak we wspomnianym sporcie.

Gdzie spróbować Sepak takraw?

To dobre pytanie. Popularność tego sportu rośnie, a świadczy o tym chociażby to, że większość krajów świata ma już swoją reprezentację (między innymi, aż 35 krajów europy). Polska jest jednak krajem, w którym nie powstała jeszcze żadna oficjalna federacja. Mało tego, nie udało mi się znaleźć żadnej drużyny, która uprawiałaby tą dyscyplinę sportu na terenie Polski. Pewna odmiana, przypominająca tę grę to siatkonoga (futnet), jednak nie ma ona żadnych oficjalnych powiązań z Sepak takraw i jest odrębną dyscypliną sportu.

Wystarczy zatem 6 osób i wynajęcie boiska do badmintona, a także piłka, którą zastąpić można małymi piłkami dostępnymi w marketach lub piłką do gry w ręczną. Do tego troszkę treningu i pracy, a przy załatwieniu papierków można już reprezentować Nasz kraj. Ktoś chętny?

Dodaj komentarz

Inline
Inline